Tuesday, September 20, 2016

A tribute to Dr. Paul Joshua

An excellent theologian entered into glory

As we all are surrounded with our own problems and so many things happening around us, many of you may not know Dr. Paul Joshua, an eminent Indian theologian and his death after more than an year long struggle with diabetic complications. At least now I want to inform to my friends and the world around me of his his greatness in theology and his passion to see his students to understand the issues in the Christian mission to the world.

I was not at all interested  to listen anything at the beginning of the  module on Contextual theology as i heard that he used to be very strict in grading, for e.g I heard just before the module that the highest mark he gave to the best student was 59.87%. It was difficult for me to understand that standard and my interest slowly faded away even before the module. But I was not able to sit in his class without listening anything. Everyday he brought something new to our thinking and made us to ponder over it. Within a week I became just opposite to my first day commitment and began to listen closely as his ideas got me thinking over the present day issues in the Christian mission work. His passion was always reaching people with the gospel of Jesus Christ, but he carefully explained how we can make an appeal to the gospel without compromising the truth, that is the crux of his contextual theology. All my classmates would agree that how he made an impact in our thinking pattern and helped every one with special care. Academically he was one of the top scholars in SAIACS, but he never distanced himself with anyone, even to the service staffs.

Last year 2015, I met a fatal accident and had brain injury. After accident, my recovery was miraculous and purely God's provision. Because of the brain injury, i had many complications, one of it was memory problem. Even now, I was not able to remember who were with me in the hospital and not able to remember anything associated with it, except one. As I was coming out from some sort of test room, Dr. Paul and Sumi Joshua came in the opposite direction. He seemed to be tired and exhausted, but with a loving smile he held my hands and said, "Arputharaj, don't worry. Nothing will happen. I also admitted here for some days and recovering now. God will cure you." At that time I was not even able to recognize what he was saying." But his words were recorded in my mind and It was a tonic for me whenever I was in need. Such an encouraging words. The God who healed me of all the possible dangers of brain injury has a special and superior plan for Dr. Paul Joshua's home call.

Even when he was suffering with various complications and pains, he witnessed how he loved the Lord. It is very easy to say, "God loves you," and "I love God." Only the people around us can say that whether we love God or not. Every time he uttered "Jesus," it was always unbearable for us to see his pain and suffering. It was the witness of his faith and his love for the Lord. Till the end he guarded his faith and sowed the seeds of faith in many...no, no.... all of his students' life and thoughts. I wonder may be if he lived a ten more years, Indian Christianity could be blessed with his thoughts and works and he could be very popular even beyond theological and academic circles. We don't know the answer to the questions surrounding his home call, "why?" But one thing we can be sure, "Precious in the eyes of the Lord is the death of His saints. (Psalm 116:15)" Now Dr. Paul Joshua is buried with the great hope we all have in Jesus Christ. But not his vision and his passion are buried, it all imbibed in his family and all the students and saints who encountered him in his and their life. Some time sooner or later the world will see the results that are already started to reflect in the mission field.
Dr Paul Joshua's full name is "Paul Joshua Bhakiyaraj." Here "Bhakiyaraj" a tamil name which means king of blessing. or a king in blessing. Truly he lived a life to bless others in Christ. R.I.P.

Saturday, September 17, 2016

We are Indians - No hate, but LOVE

What will you do if someone riding his bike not noticing his mobile dropped down from his pocket and you are just behind him watching all these from your bike?

This is what exactly happened to me as I was driving my bike, in front of me a costly mobile fell  down from the pocket of the forgoing biker. Suddenly I shouted loudly to get his attention, but He didn't notice, So I rushed to take the mobile and tried to chase him to hand over it. But after 2 kilo meters, I was not able to follow him due to traffic and kept the mobile with me so that I can find and to give the right owner of it.
I wished to hand over to the police station as it was fell down just in front of the local police station but some apprehensions prevailed me and decided to wait for some time. Since the phone  screen is locked, I was not able to get any more details. So I put the sim card in my mobile and waited for somebody to call me.
Then I received a call from a lady who identified herself as the wife of the person who missed the mobile and I gave my mobile number to her so that her husband can come and collect his mobile. That lady was happy that I am willing to give the mobile, because it is a new and expensive mobile. I said, "I know the pain of loss", So I can understand your worries and want to give back to ease your tensions." After an hour her Husband Mr. Charith K. M came along with his friend Mr. Somasekar and it was a surprise for them who are born and brought up here in Bangalore facing a person. They came to my house with reluctant and went back with a relaxed mind. Wait... before I finish I want to say their final words "DHANYAVADAGALU" a kannada phrase which means "Thank you"

Thank you India for giving us the opportunities to live as brothers and sisters in our differences.

Friday, September 16, 2016

அற்புதங்களின் ஆரம்பம் - சகோ. N. ஜீவானந்தம்

நான் இரட்சிக்கப்பட்ட பின்பு காலையிலும், மாலையிலும் வெகுநேரம் ஜெபத்தில் இருந்தேன். வேதம் வாசிக்கவும் எனக்கிருந்த தாகம் சொல்லி முடியாது. அப்படியே ஆத்துமாக்களிடம் பேசி ஆதாயம் பண்ணினேன். ஒரு நபர்  கிறிஸ்துவை ஏற்றுக் கொண்டால் எனக்குண்டான மகிழ்ச்சி அளவில்லாதது. கர்த்தருடைய ஊழியத்திற்கும் கர்த்தருடைய பிள்ளைகளுக்கும் தாராளமாக தந்துவிடவும் தேவன் உதவினார். மாலை நேரங்கள், இரவு நேரங்களில் என் நண்பர்களுடன் கூடி வெகுநேரம் ஜெபித்து வந்தேன்.

முதல் முறையாக, பல்லாவரம் என்ற இடத்திற்கருகில் உள்ள பம்மல் என்ற இடத்திற்கு என் நண்பர்களுடன் சுவிசேஷ ஊழியத்திற்குச் சென்றேன். செய்தி கொடுத்தவர் என்னை சாட்சி பகர அழைத்தார். ஏதோ அங்கேயும் உளறினேன். கை கால்கள் நடுங்க, கண்ணீர் வடிய சாட்சி கூறின நினைவு உண்டு. வியாதியுள்ளோர் வந்து ஜெபிக்கும்படி அறிவித்தனர். முன் பின் அனுபவம் இல்லை. ஒரு தாய் தன் பிள்ளைக்கு, சீதபேதி என்று கொண்டு வந்தார்கள். தலையில் கைவைத்து ஜெபிக்கத் தெரியாது. ஆகவே குழந்தையை வாங்கி வானத்திற்கு நேரே உயர்த்தி கண்ணீருடன் ஜெபித்தேன். கூட்டத்தின் நடுவில் பிசாசு பிடித்திருந்த ஒரு இளம் பெண் கதறி அலற துவங்கினாள். எல்லோரும் பேய்! பேய் என்று கூக்குரலிட்டனர். இதுவே முதல்முறை பிசாசு பிடித்தவருக்கு ஜெபித்த அனுபவம். எனக்கு என்ன செய்வதென்று விளங்காத நிலையில், அப்பெண்ணுக்குள் இருந்த அசுத்த ஆவிகள் பேசத்துவங்கின. மூன்று பேர் உள்ளே இருப்பதாகவும், அப்பெண்ணுக்கு அவைகள் இழைத்த தீங்குகள், தந்த நோய்கள் எப்போது வந்தன என்று சொல்லி முடித்தன.
ஏன் இப்போது அழுகிறாய்? என்று நான் வினவியபோது, இவள் இயேசுவை ஏற்றுக் கொண்டு விட்டாளே! எங்களால் இருக்க முடியவில்லையே! என்று அலறினாள்.

இப்போது எனக்குக் கொஞ்சம் தெளிவு பிறந்தது. இப்பெண் தன் இதயத்தில் இயேசுவை இரடச்கராக ஏற்றதால், இவளுக்குள்ளே இருந்த பேய்களால் இருக்க முடியவில்லை என்றறிந்து கொண்டேன். உடனே இயேசுவின் நாமத்தில் வெளியேறும்படி கட்டளையிட்டேன். மூன்றும் ஒவ்வொன்றாக வெளியேறின. அப்பெண் பரிபூரண சுகமடைந்தாள். அல்லேலூயா! அவருக்கே மகிமை.

இதன் பின் பலருடைய வியாதியை அதே இடத்தில் சுகமாக்கினார். இன்றுவரை தேவன் தமது கிருபையை என்னை விட்டு விலக்காமல் காத்து வருகிறார். அவருக்கே மகிமை. இப்படித்தான் என் வியாதி குணமாக்கும் ஊழியங்கள் துவங்கியது.

1960 ஆம் ஆண்டு, மாதந் தெரிய வில்லை. நானும் என் சித்திரக்காரர் நண்பர் ஒருவரும் சேர்ந்து, கோடம்பாக்கம் ரயிலடியில் அருகில் உள்ள வீட்டில் குடிபுகுந்தோம். அந்த நண்பர் நல்ல சாட்சியுடன் விளங்கிய காலம். எப்போதும் ஜெபம் தான். கண்ணீருடன் ஜெபித்து வந்தோம். அந்தவீடு அந்நாட்களில் யாரும் குடிபுகாத வீடாக இருந்தது. உள்ளே நுழைந்தாலே சுகவீனமடைவார்களாம். எல்லாம் இடிந்து கிடந்தது. எல்லாப் பூச்சிகளுக்கும் உறைவிடம். சுற்றிலும் சேறும் சகதியும், இரவிலும் பகலிலும் கொசுக்கூட்டம் ஆளுகை செய்தன. ஆனால் ஒன்று எந்த நோயும் எங்களை அணுகவில்லை. இங்கே எத்தனையோ இரவுகள் பட்டினி, ஆனால் கடன் தொல்லை இல்லை. ஆனால் என் வருமானம் போதவில்லை. தினமும் கர்த்தருக்கு சாட்சி பகர தவறவில்லை. அந்நாட்களில் ரூபாய் 50க்கு விலையுள்ள பழைய சைக்கிள் எனக்கு பேருதவியாக இருந்தது.

ஒரு நாள் சரியான தேதி நினைவில்லை. ஞாயிறு ஆராதனைக்கு என் நண்பர் பிரசங்கிக்கப் புறப்பட்டார். அவருக்குத் துணையாக நானும் சென்றேன். அது பழைய அயன்புரம் பாப்டிஸ்ட் சபை. மறைந்து போன என் ஆத்தும நண்பர் பாஸ்டர் D. ஆசீர்வாதம் போதகராக இருந்தார். நாங்கள் போனபோது அவர் கிளைச்சபைக்குப் போயிருந்தார். ஆராதனையை நடத்திய மூப்பர் என்னை பத்து நிமிடங்கள் சாட்சி கூறும்படி கேட்டுக் கொண்டார்.  அன்று தேவ ஆவியானவர் வல்லமையுடன் கிரியை செய்தார். இந்த சாட்சியே எனக்கும் அந்த போதகருக்கும் மிக்க சிநேகத்தை உண்டாக்கினது.

அடுத்த வாரம் என்னை பிரசங்கிக்கும்படி அழைத்தனர். எனகு என்ன பிரசங்கிப்பது என்று தெரியாது. என் நண்பரைக் கேட்டேன். கர்த்தர் தருவார், ஜெபி என்றார். மூன்று தினங்கள் அழுது உபவாசத்துடன் ஜெபித்தேன். கர்த்தாவே செய்தியை அனுப்பும் என்று கதறினேன். துண்டு பிரதி ஒன்றை படித்து விட்டு, இரண்டாம் வருகையைப் பற்றிப் பிரசங்கித்தேன். ஆம்! ஏதோ சத்தமிட்டேன். பரிசுத்தாவியானவர் இறங்கினார். இதுவே நானும் ஒரு பிரசங்கிதான் என்று மக்கள் தீர்மானித்தனர். முதல் நடந்த நற்செய்தி கூட்டங்களைக் குறித்து பின்பு எழுதுவேன். அல்லேலூயா!

(சகோ. ஜீவானந்தம் அவர்கள், “நினைவில் வந்தவை...” என்ற தலைப்பில் வெளியிட்ட புத்தகமானது, மகிழ்ச்சி மாத இதழில் கர்த்தர் அவருடைய 36 ஆண்டுகால ஊழியத்தில் நடத்தி வந்ததை விளக்கி அவ்வப்போது எழுதிய கட்டுரைகளின் தொகுப்பு ஆகும். அப்புத்தகத்தில் இருந்து ஒரு அத்தியாயத்தை மட்டும் இங்கே பதிவிட்டிருக்கிறேன். )

Wednesday, September 14, 2016

பழசு ஆனாலும் புதுசு

துள்ளலான இசையில் மூச்சு விடாமல் மூன்றுவரிகளுக்கும் மேல் பாட...

நான் சிறுவனாக இருந்த காலத்தில் அன்று மிகவும் பிரபலமான சினிமா பாடல்களில் ஒன்று, திரைப்பட பாடகர் எஸ்.பி.பாலசுப்பிரமணியம் அவர்கள் நீண்ட நேரம் மூச்சுவிடாமல் ஒரு சரணத்தைப் பாடிய பாடல் ஆகும். அதைக் கேட்டவர்கள் அனைவருமே தங்களால் முடியாதெனினும் முயன்று பார்த்தனர். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, பின்னாட்களில் சம்பந்தப் பட்ட பாடகரே அது மூச்சுவிடாமல் பாடியது போலத் தோன்றினாலும், உண்மை அதுவல்ல என்று சொல்ல கேட்டதாக ஞாபகம். இப்ப எதுக்கு இந்த ஞாபகக் கிளறல்கள் & உளறல்கள் என்று உங்களுக்கு நினைக்கத் தோன்றும்.

வீட்டில் அமர்ந்து பல விசயங்களைப் பற்றி எண்ணி மனம் அலைபாய்ந்து கொண்டிருக்கையில், திடீரென ஒரு கீர்த்தனைப் பாடலுக்கு நேராக என் மனம் சென்று என்னையுமறியாமல் பாட, என் மனம் பல நினைவுகளில் மூழ்கிவிட்டது. சரி. பொறுமைக்கும் ஒரு எல்லை உண்டு. அந்த பாட்டு என்ன என்று சொல்லிவிடுகிறேன். “ஆதித் திருவார்த்தை திவ்விய  அற்புதப் பாலகனாகப் பிறந்தார்” என்ற பாடல்.

இந்தப் பாடலின் அனுபல்லவி மிக வித்தியாசமான முறையில் எழுதவும் இசைக்கவும் பட்டிருக்கும். பாடலைப் பாடிக்கொண்டே, கீதங்களும் கீர்த்தனைகளும் பாடல் புத்தகத்தில் பாடலை யார் எழுதியது என்று பார்த்த போது, வே. சா எனக் கண்டு, வேதநாயகம் சாஸ்திரியார் எழுதியது என அறிந்து கொண்டேன். இந்தப் பாடலைத் தெரிந்தவர்கள் பாடலைப் பாடிப் பாருங்கள். பாடல் தெரியாதவர்களுக்கு கீழே உதவி கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது. இப்பாடல் சங்கராபரணம் இராகத்தில் திஸ்ர ஏகதாளத்தில் இருப்பதாக கீர்த்தனை புத்தகம் சொல்கிறது. இப்பாடல் பற்றிய என் நினைவுகள் பல, இங்கே அவற்றில் சில.


ஆதித் திருவார்த்தை திவ்விய
அற்புதப் பாலனாகப் பிறந்தார்;
ஆதந் தன் பாவத்தின் சாபத்தை தீர்த்திட
ஆதிரை யோரையீ டேற்றிட


மாசற்ற ஜோதி திரித்துவத் தோர் வஸ்து
மரிய கன்னியிட முதித்து
மகிமையை மறந்து தமை வெறுத்து
மனுக்குமாரன் வேஷமாய்,
உன்ன தகஞ்சீர் முகஞ்சீர் வாசகி,
மின்னுச்சீர் வாசகி , மேனிநிறம் எழும்
உன்னத காதலும் பொருந்தவே சர்வ
நன்மைச் சொரூபனார், ரஞ்சிதனார்,
தாம் , தாம் , தன்னர வன்னர
தீம் , தீம் , தீமையகற்றிட
சங்கிர்த , சங்கிர்த , சங்கிர்த சந்தோ
ஷமென சோபனம் பாடவே
இங்கிர்த, இங்கிர்த, இங்கிர்த நமது
இருதயத்திலும் எங்கும் நிறைந்திட --- ஆதி


1. ஆதாம் சாதி ஏவினர் ; ஆபிரகாம் விசுவாசவித்து
யூதர் சிம்மாசனத்தாளுகை செங்கோல்
ஈசாய் வங்கிஷத்தானுதித்தார். --- ஆதி

2. பூலோகப் பாவ விமோசனர் , பூரண கிருபையின் வாசனர்,
மேலோக இராஜாதி இராஜன் சிம்மாசனன்
மேன்மை மகிமைப் பிரதாபன் வந்தார் --- ஆதி

3. அல்லேலூயா! சங்கீர்த்தனம் , ஆனந்த கீதங்கள் பாடவே
அல்லைகள் , தொல்லைகள் எல்லாம் நீங்கிட
அற்புதன் மெய்ப்பரன் தற்பரனார் --- ஆதி
                                                                                                                       - வே.சா.

அனுபல்லவியில் “உன்னதகஞ்சீர்” என்பதில் துவங்கி “ரஞ்சிதனார்” முடியுமட்டும் மூச்சுவிடாமல் பாடும் வண்ணம் மிக அழகாக இயல்பான இராகத்தில் இப்பாடல் அமைந்திருப்பதைக் கண்டீர்களா!
அது மாத்திரமல்ல, மேற்கத்திய இசையும் கர்நாடக இசையும் மிக நயமாக ஒன்றொடொன்று குலைந்து குழாவி செல்வதையும் காண முடியும்.
“ஜாங்குஜக்குச் சஜக்குஜக்கு ஜாகுஜக்கு ஜ” என்று அர்த்தம் புரியாமல் அல்ல, அர்த்தமே இல்லாத வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்தாமல், வாத்திய இசைக்கருவி எழுப்பும் சத்தத்தையே பாடல் வரியாக “தாம் தாம் தன்னர வன்னர தீம் தீம் தீமையகற்றிட” எனும் வரிகளில் வேதாகம Theme இருப்பதையும் காண முடிகிறதா. இது கொஞ்சம் ஓவர் என்று உங்களுக்குச் சொல்லத் தோன்றும். ஓவரான ஒன்றையும் சொல்லி விடுகிறேன்.

இந்தப் பாடலை நான் பாடகர்குழுவில் இருக்கும்போது சிறுவயதில் பாடுகையில் எல்லாம் ஒரு குறிப்பிட்ட வார்த்தை வரும்போது என்னையுமறியாமல் சிரிப்பேன் அல்லது அந்த வார்த்தையைச் சொல்ல மாட்டேன். ஏனெனில் “காதல்” என்ற வார்த்தையே ஒரு மாதிரியான வார்த்தையாக கற்பிக்கப்பட்டிருந்தது. இப்பொழுது யோசித்துப் பார்த்தாலும் சிரிப்புதான் வருகிறது.
இப்பாடலைப் பாடும் போதெல்லாம் மூச்சடக்கிப் பாட முயற்சி செய்தும் எப்பொழுதுமே அதில் வெற்றிக்கனி எட்டாக்கனியாகவே இருந்தது. இப்பொழுது அதன் காரணம் என்ன என்று புரிகிறது. சீரான மூச்சுப் பயிற்சி மற்றும் முன் பயிற்சி அப்போது இல்லை.
இந்தப் பாடலில் மற்றுமொரு taboo வார்த்தையாக “ஆதாம் சாதி ஏவினர்” என்ற வார்த்தையை கருதினேன். ஒரு காலத்தில் சாதி என்ற வார்த்தையைச் சொல்வது கூட தவறானதாக இருந்திருக்கிறது என்பது ஒரு நகை முரண். பலர் அவ்வரிகளை “ஓதி” என மாற்றிப் பாடுவர். ஆனால் சாதி என்று வரும்போதுதான் அது பாடலுக்கு பொருள் சேர்க்கிறது. ஏனெனில் வேதாகமத்தில் சாதி என்பது நாம் இப்போது காணும் நாடார், தேவர் போன்ற சாதி அல்ல, அது ஒவ்வொரு நாட்டைக் குறிப்பதாக அல்லவா இருக்கிறது. ஆதாம் மூலமாக அனைவரும் வந்ததையே அந்த பாடல் வரி சொல்கிறது.

இப்பாடல் இணையத்தில் லேட்டஸ்ட் வெர்ஷன் சில கிடைத்தாலும் எனக்கு ஜிக்கி அவர்கள் பாடிய பழைய ஸ்டைல்தான் மிகவும் பிடித்திருக்கிறது. Old is Gold என்று நீங்களும் நினைத்தால் இங்கே வந்து பாடலைக் கேட்கலாம்.

Wednesday, September 7, 2016

ஸ்... ஸ்... ஸ்... சீரியஸ்

இந்தியாவை இயேசுவுக்கும்
இயேசுவை இந்தியாவுக்கும்
சொந்தமாக்குதல் ஒரு புறம்

சொந்த குமாரன் என்றும் பாராத அவருக்காக
சொந்தங்கள் வாழ்வில் வசந்தம் வீச
பந்தம் வளர்த்து
தேவகுமாரன் இயேசு மூலமாக
நொந்தகுமார்கள் வாழ்வில்
நந்தனம் மலர
வந்தனத்துடன் இறைவார்த்தை பகிர்வோம்
சொந்தங்களுக்கு சொந்தமாக்குவோம்
சொந்தமான அவரை.

ஒரு அரசியல் பதிவு

 கிறிஸ்தவர்கள் அரசியலில் ஈடுபடலாமா?

முகநூல் உரையாடல்
வில்பர்ட் :அர‌சிய‌ல்வாதிக‌ள் இர‌ட்சிக்க‌ப்ப‌ட‌ வேண்டுமாம்...
ஆனால், இர‌ட்சிக்க‌ப்ப‌ட்ட‌வ‌ர்க‌ள் அர‌சிய‌லில் நுழைய‌க் கூடாதாம்...
எங்கேயோ அடிப்ப‌டையிலே கோளாறு.... என‌க்குதான் வெள‌ங்க‌ல‌ போல‌...
*அர‌சிய‌லில் இர‌ட்சிக்க‌ப்ப‌ட்ட‌வ‌ர்க‌ள் எந்த நிலையில் ப‌ங்குகொள்ள‌ வேண்டும்?

அற்புதம்:  சாக்கடையில் இருப்பவர்கள் கழுவப்படவேண்டும்.
அதற்காக எல்லோரும் சாக்கடையில் போய் விழவேண்டும் என்று சொல்ல முடியாதல்லவா!
சாக்கடையில் இருப்பவரை தூக்குவதற்காக நீ இறங்கத்தான் வேண்டும் என்று இறைவன் சொல்லும்வரையிலும், அல்லது எல்லோரும் இறங்கக்கூடிய ஒரு நிலை வந்த
பின், அதாவது சாக்கடையில் கலக்கும் கழிவுகள் நிறுத்தப்ப்பட்ட பின் அனைவரும் அந்த சாக்கடையில் (அந்த நீர் ஓடிக்கொண்டிருந்த இடத்தில்) இறங்கலாம் என நாம் தைரியமாகச் சொல்லலாம், அதுவரையிலும் நாம் எதையும் பொதுப்படுத்தப்பட்டதாக (generalized) கூற முடியாது.

வில்பர்ட் : உண்மை. பொதுப்ப‌டையாக‌க் கூற‌ முடியாது. இர‌ட்சிக்க‌ப்ப‌ட்ட‌வ‌ர்க‌ள் எல்லாரும் போக‌லாம் என்று சொல்வ‌தில்லை. மாறாக‌ இர‌ட்சிக்க‌ப்ப‌ட்ட‌வ‌ர்க‌ளும் போக‌லாம் என்று கொள்ள‌லாம் அல்லவா? ஐயோ , எல்லா அர‌சிய‌ல்வாதிக‌ளும் அயோக்கிய‌ர்க‌ள் என்று நொந்து கொள்ளும் நேர‌த்தில், க‌ட‌வுளுக்கு ப‌ய‌ந்த‌வ‌ன் ஒருவ‌ன் அங்கே செல்வ‌து ச‌ரிதானே...

அற்புதம்: தேவபயம் உள்ளவராக இருந்தால், தேவ வழிநடத்துதல் இல்லாமல் போகக்கூடாது அல்லவா..
வில்பர்ட் : I agree.

அற்புதம் : இப்பொழுது ஓரளவுக்கு உங்களுக்கு புரிதல் ஏற்ப்பட்டிருக்கும் என்று நம்புகிறேன். அடுத்து உங்களின் கேள்விக்கு மறுபடியும் வருகிறேன்.
||*அர‌சிய‌லில் இர‌ட்சிக்க‌ப்ப‌ட்ட‌வ‌ர்க‌ள் எந்த நிலையில் ப‌ங்குகொள்ள‌ வேண்டும்?||

தேவனால் வழிநடத்தப்பட்டால் அல்லது அரசியலில் இருக்கும்போது இரட்சிக்கப்பட்டால் என்ன செய்வது?

ஏசாயா 48:14 சொல்வது போல ”கர்த்தருக்குப் பிரியமானவன் அவருக்குச் சித்தமானதைப் பாபிலோனில் செய்வான்”
ஆகவே சூழ்நிலைகள் எப்படி இருந்தாலும் அவர்கள் தேவனைத் தேடுவதையும் தேவ சித்தம் செய்வதையும் மற்றவர்கள் முயன்றாலும் முடிவில் தோல்வியே காண்பர். அவர்களின் உண்மையினிமித்தம் தேவன் மகிமைப்படுவார், தேவனைப் பற்றி அனேகர் அறிந்துகொள்வார்கள். இங்கே மாம்ச வைராக்கியம் ஒன்றுக்கும் உதவாது, ஆவிக்குரிய வைராக்கியம் மிகவும் அவசியம்.
இயேசு சொன்னது போல, “ஆவியே உயிர்ப்பிக்கிறது, மாம்சமானது ஒன்றுக்கும் உதவாது; நான் உங்களுக்குச் சொல்லுகிற வசனங்கள் ஆவியாயும் ஜீவனாயும் இருக்கிறது” (யோவான் 6:63).

Tuesday, September 6, 2016

My thoughts are not myths! 3

Salvation is optional for the people although God wants all people to be saved. They can choose either life or death.
Holiness is mandatory for all the saved people although we are living in a corrupted world. Here we cannot choose, we are called and chosen for the holiness. Because one who called us is holy and calling us to be holy.

My thoughts are not myths! 5

The world says “Life is too short, so enjoy”
But the Word (of God) says, “Life is too short, Repent”
The world leads us to so called and temporary joy. But the word guides us to “rejoice” in both here in the world and there in heaven eternally.

My thoughts are not Myths! 6

There are many people who want and desire to learn music instruments, but not all of them learn after they bought the Music instrument they desired.
Because they do not have the commitment to learn and to practice it.
Same thing applies to Christianity as well.
Many Christians wants to be a true Christian and want to follow Christ in their life. But many of them do not have the commitment to learn from Christ and to practice in their life.